Narodowe Centrum Badań i Rozwoju

Plik Umowa przeniesienia autorskich praw majątkowych z komentarzem

I. Uwagi ogólne

W obecnych regulacjach dotyczących umów prawa autorskiego ustawodawca nie wyróżnia typów umów autorskich, rezygnując tym samym z modelu przyjętego w regulacjach z 1926 roku, jak i w regulacjach z 1952 roku.[1] Wskazać również należy, że przepisy prawa autorskiego dotyczące umów są przepisami szczególnymi w stosunku do przepisów Kodeksu Cywilnego w zakresie umów. 

II. Utwór

Zgodnie z art. 1 PrAut ust. 1 przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór). „Działalność twórcza” oznacza, w tym przypadku, że ustawodawca za przedmiot prawa autorskiego uznaje tylko rezultat (przejaw) takiego działania, który choćby w minimalnym stopniu odróżnia się od innych rezultatów takiego samego działania, a zatem, że posiada cechę nowości, której stopień nie ma znaczenia, na co m.in. wskazuje użycie słowa „każdy”. Interpretacja wyrazu „twórczość”, który może wyrażać zarówno sam proces tworzenia, jak też jego wyniki, prowadzi do wniosku, że warunkiem uznania oznaczonego świadczenia intelektualnego za „utwór” jest samodzielne stworzenie określonego bytu niematerialnego ustalonego w jakikolwiek sposób. Jednak nie każdy przejaw działalności twórczej może być uznany za utwór w rozumieniu art. l ust. l PrAut. W myśl bowiem cytowanego wyżej postanowienia, utworem jest przejaw działalności twórczej „o indywidualnym charakterze”.

Indywidualny charakter utworu może być różnie pojmowany. Wymaganie to jednak stanowi wyraźne odesłanie do osoby twórcy, stanowiąc pomost łączący pewien byt niematerialny z określoną osobą w sposób uzasadniający węzeł autorstwa. Nie oznacza to wcale, że utwór musi koniecznie odzwierciedlać cechy indywidualności twórcy, ale że sam przez się musi wyróżniać się od innych takich samych przejawów działalności twórczej w sposób świadczący o jego swoistości, oryginalności i tych wszystkich właściwościach, które sprawiają, że w większym czy mniejszym stopniu jest on niepowtarzalny i nieposiadający swego wiernego odpowiednika w przeszłości.

III. Pola eksploatacji

Kategoria odrębnych pól eksploatacji pojawiła się w prawie polskim w ustawie z 1994 r.; wcześniej wyodrębnienie cząstkowych praw majątkowych następowało na podstawie typów umów ukształtowanych w ustawie i w obrocie (prawa wydawnicze, wystawienia teatralnego, nadania radiowego). Wymienienie przez ustawodawcę w art. 50 PrAut pól eksploatacji, które ustawodawca traktuje jako odrębne, niezależne od siebie, ma znaczenie dla obrotu prawami autorskimi.[2] W art. 41 ust. 2 została bowiem wyrażona zasada, iż umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z utworu (licencja) obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione[3]. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 41 ust. 4 umowa przenosząca autorskie prawa majątkowe nie może obejmować pól eksploatacji nieznanych w chwili jej zawarcia.

IV. Chwila przejścia autorskich praw majątkowych

Umowa przenosząca autorskie prawa majątkowe jest umową o podwójnym skutku zobowiązująco-rozporządzającym. W wyniku zawarcia umowy podmiot uprawniony z tytułu autorskich praw majątkowych do utworu staje się zobowiązany do przeniesienia autorskich praw majątkowych na nabywcę na wskazanych w umowie polach eksploatacji. W wykonaniu tej umowy utwór jest dostarczany nabywcy i dopiero z momentem jego przyjęcia dochodzi do skutku rozporządzającego w postaci przejścia praw na nabywcę.

Jednocześnie to, przyjęcie utworu przez nabywcę praw, obok samej umowy, jest przesłanką przejścia autorskich praw majątkowych na inny podmiot. Wskazać należy, że dotyczy to sytuacji w których  przyjęcie utworu następuje bez zastrzeżeń[4] w rozumieniu art. 55 [5] PrAut. Przyjęcie utworu przez nabywcę jest oświadczeniem woli, wyrażonym w dowolnej formie, z którego wynika, że nabywca akceptuje dostarczony przez zbywcę utwór, uważa go za zgodny z umową i nadający się do celu przewidzianego w umowie.

W przypadku,  gdy przedmiotem umowy jest utwór już istniejący, który w momencie jej podpisania zostaje wydany nabywcy, który oświadcza, że go przyjmuje bez zastrzeżeń do zaistnienia skutku zobowiązującego i rozporządzającego może dojść równocześnie. W przypadku umów, dotyczących utworów tworzonych na specjalne zamówienie nabywcy, skutek zobowiązujący (zawarcie umowy) i rozporządzający (przyjęcie utworu) są oddalone od siebie w czasie. Dlatego w interesie nabywcy praw, jeżeli akceptuje dostarczony utwór, jest to, aby zawiadomić zbywcę o przyjęciu utworu. Dopiero bowiem z tą chwilą dochodzi do skutku rozporządzającego – przejścia autorskich praw majątkowych do utworu na nabywcę.

Zasada, że autorskie prawa majątkowe przechodzą na nabywcę w momencie przyjęcia przez niego utworu, może być zmieniona wolą stron. Strony mogą uzgodnić w umowie, że autorskie prawa majątkowe przejdą na nabywcę wcześniej, np. w chwili wydania utworu albo w terminie dokonania zapłaty wynagrodzenia umownego. W przypadku utworu przyszłego momentem najwcześniejszym jest moment powstania autorskich praw majątkowych, czyli chwila ustalenia utworu. Jeżeli nawet strony ustalą w umowie, że nabycie praw nastąpi w momencie ustalenia utworu, to kontrahent twórcy będzie nabywcą pochodnym tych praw, gdyż moment ich przeniesienia będzie zawsze późniejszy aniżeli moment powstania praw do utworu na rzecz twórcy.

Nie można przenieść autorskich praw majątkowych w sytuacji, gdy zbywca praw tych nie posiada. Umowa taka nie jest nieważna, lecz bezskuteczna, gdyż nie dochodzi do skutku rozporządzającego. Jest to zgodne z ogólną zasadą prawa cywilnego nemo plus iuris in alium transferre potest quam ipse habet.

V. Forma umowy

Zgodnie z art. 53 PrAut[6] dla przeniesienia autorskich praw majątkowych ustawodawca wskazuje formę pisemną pod rygorem nieważności. Brak zachowania tej formy skutkuje bezwzględną nieważnością czynności prawnej (umowy przenoszącej autorskie prawa majątkowe).[7] Dla zachowania formy pisemnej czynności prawnej wystarcza złożenie własnoręcznego podpisu na dokumencie obejmującym treść oświadczenia woli. W celu zawarcia umowy możliwa jest wymiana dokumentów obejmujących treść oświadczeń woli, z których każdy jest podpisany przez jedną ze stron (art. 78 § 1 KC).

Zgodnie z art. 77 § 1 KC uzupełnienie lub zmiana umowy, o ile dotyczy jej postanowień istotnych, wymaga również zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności.[8] Zgodnie z art. 78 § 2 KC (od 8.9.2016 r. – art. 781 § 2 KC) podpis własnoręczny każdej ze stron umowy może zostać zastąpiony tzw. bezpiecznym podpisem elektronicznym. W przypadku oświadczeń woli, składanych w postaci elektronicznej, opatrzenie ich bezpiecznym podpisem elektronicznym, weryfikowanym przy pomocy ważnego kwalifikowanego certyfikatu – w okresie ważności tego certyfikatu – jest równoważne z oświadczeniem woli złożonym
w formie pisemnej (zob. art. 5 ust. 2 ustawy z 18.9.2001 r. o podpisie elektronicznym, t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 262 ze zm.).

Brak zachowania przez strony formy pisemnej dla umowy przenoszącej autorskie prawa do utworu zgodnie z art. 53 PrAut powoduje jej nieważność.[9] Jednakże umowa taka wywołuje często niezamierzone skutki, np. obowiązek zwrotu wynagrodzenia, odpowiedzialność z tytułu naruszenia autorskich praw majątkowych.[10]

VI. Rozwiązanie umowy

Umowa przenosząca majątkowe prawa autorskie, zgodnie z art. 64 PrAut, jest umową o podwójnym skutku w związku z tym przejście prawa następuje nie z chwilą zawarcia umowy zobowiązującej a z momentem przyjęcia utworu. Jednocześnie ze względu na dyspozytywny charakter art. 64 PrAut strony mogą ustalić inną chwilę przeniesienia praw. Jak wskazuje E. Traple[11] rozwiązanie umowy nie mogłoby nastąpić ze skutkiem ex tunc, natomiast ze skutkiem na przyszłość byłoby bezprzedmiotowe, skoro zobowiązanie przestało istnieć.

VII. Orzecznictwo

1. Wyrok SN z dnia 27.1.2011 r., I CSK 237/10, Legalis[12]

1. Interesu strony nie eliminuje okoliczność, że nie jest ona stroną stosunku prawnego, będącego przedmiotem ustalenia, jeśli pozostaje ona w takim związku z tym stosunkiem prawnym, który rzutuje na jej prawa lub innych osób. Nabywca autorskich praw majątkowych ma interes w domaganiu się ustalenia autorstwa utworu, z którym te prawa są związane. Ustalenie takie powinno być prowadzone z udziałem osób, na których rzecz działa domniemanie autorstwa wskazane w art. 8 ust. 2 z dnia 4 lutego 1994 r.
o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 904 ze zm.) oraz tych, które zgłaszają pretensje do bycia autorem. W razie śmierci tych osób wymagany jest udział ich następców prawnych.

2. W zakresie obrotu majątkowymi prawami autorskimi pełne zastosowanie znajduje zasada nemo plus iuris transferre potest quam ipse habet. W razie braku uprawnień poprzednika nie można na zasadzie dobrej wiary nabyć jakichkolwiek podmiotowych praw autorskich.

2. Wyrok SN z dnia 14.9.2005 r., III CK 124/05

Według art. 41 ust. 2 ustawy o prawie autorskim strony mogą w dowolny sposób określić zakres korzystania z utworu przez nabywcę lub licencjobiorcę, byle tylko nie nasuwał on wątpliwości. Za dopuszczalne w świetle wymienionego przepisu trzeba także uznać wskazanie przez strony w umowie części jednego z pól eksploatacji, jak też połączenie w umowie kilku pól eksploatacji. Przepis art. 41 ust. 2 ustawy o prawie autorskim nie stoi przy tym na przeszkodzie stosowaniu przy wykładni umów o przeniesienie autorskich praw majątkowych oraz umów licencyjnych dla ustalenia objętych nimi pól eksploatacji reguł interpretacyjnych wynikających z art. 65 k.c.

3. Wyrok SN z dnia 25.05.2011 r., II CSK 527/10

Wprowadzenie do utworu o charakterze naukowym zmian polegających na usunięciu niektórych tez, podyktowane względami merytorycznymi, zaproponowanych przez innego współautora może mieć charakter działalności twórczej.

4. Wyrok SA w Gdańsku z dnia 19.12.1996,  I ACa 24/96

Ochrona autorskich praw osobistych do utworu pierwotnego (art. 2 ust. 1 oraz art. 16 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, Dz.U. 1994 r. Nr 90, poz. 83 ze zm.) przysługuje twórcy niezależnie od tego, czy prawa autorskie zostaną przeniesione (art. 41 ustawy).

5. Wyrok SA w Białymstoku z dnia 04.09.2012 r.,  z III APa 7/12, teza redakcyjna Legalis

Aby utwór miał „charakter pracowniczy” w rozumieniu art. 12 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo autorskie (t.j. Dz.U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631 ze zm.) nie wystarcza jakikolwiek związek łączący powstanie utworu ze stosunkiem pracy; niezbędne jest, aby stworzenie utworu nastąpiło „w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy”. Innymi słowy chodzi o te przypadki, gdy stworzenie danego dzieła należało do zakresu zadań (obowiązków) pracownika. Obowiązki takie mogą być sprecyzowane w samej umowie o pracę, w bezpośrednich poleceniach służbowych, w układach zbiorowych i normach wewnątrzzakładowych. Nie można w tym zakresie pomijać znanych pracownikom i uzgadnianych z nimi planów działalności danej jednostki (zakładu) np. planów tematycznych, jak również innych jeszcze norm mających zastosowanie w tej jednostce organizacyjnej, a dla pracownika posiadających charakter obligatoryjny.

6. Wyrok SA w Warszawie z dnia 12.11.2008,  I ACa 227/08

Stworzenie utworu przez wspólnika spółki prawa handlowego, będącego członkiem zarządu, nie związanego ze spółką umową o pracę obejmującą obowiązek podejmowania działalności podejmowania działalności twórczej nie uzasadnia prawa spółki do utworu na podstawie art. 12 ustawy z dnia 04.02.1994 r. o prawie autorskim i prawa pokrewnych (t.j. Dz.U. 2006 r. Nr 90, poz. 631).

7. Wyrok SA w Krakowie z dnia 10.06.2016 r., I ACa 275/16

1. Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych w art. 29 stanowi, że utwory można „przytaczać” lub „zamieszczać”. Sformułowanie to nie nawiązuje wprost do żadnej z form eksploatacji z art. 50 tej ustawy. Niemniej jednak należy przyjąć, że „przytoczenie” (zamieszczenie) może odbywać się w każdy sposób, tj. na każdym polu eksploatacji. Zamieszczenie zdjęcia na stronie internetowej także jest polem eksploatacji.

2. Możliwość podania twórcy i źródła zachodzi wówczas, gdy sam twórca opatrzył swój utwór podpisem lub w inny, nie budzący wątpliwości sposób oznaczył swe autorstwo. Za taki podpis nie może być uznana dedykacja. Dedykacja nie jest równoznaczna z oznaczeniem autorstwa, zwłaszcza, że dedykację można złożyć na dowolnej kartce czy przypadkowym zdjęciu.

8. Wyrok SA w Warszawie z dnia 07.10.2015, VI ACa 1200/14,

1. Cechą procesu twórczego jest to, aby był on subiektywnie nowy dla samego twórcy. Innymi słowy, proces ten powinien być wynikiem samodzielnego wysiłku twórczego, brać początek w umyśle twórcy, a rezultat działalności twórczej autora powinien być dla niego poprzednio nieznany. W takim ujęciu działalność twórcza (nazywana oryginalnością) pokrywa się z nowością podmiotową. Z tej przyczyny wymaganie nowości w znaczeniu obiektywnym (nowości przedmiotowej) nie jest niezbędną cechą twórczości.

2. Kategoria "dzieł technicznych" jest szersza niż "dokumentacja techniczna", rozumiana jako zespół dokumentów zawierających dane techniczne umożliwiające wyprodukowanie i eksploatację urządzeń technicznych. Dokumentacja techniczna często znajduje się "na granicy" ochrony prawno - autorskiej, ale możliwe jest w oznaczonych okolicznościach uznanie jej za przedmiot ochrony wynikającej z prawa autorskiego. Ochronie tej nie podlega samo techniczne rozwiązanie zawarte w dokumentacji, gdyż z reguły stoi temu na przeszkodzie brak cechy indywidualności, ale może ona objąć "dzieła techniczne", jeżeli konkretna dokumentacja ma cechy wyróżniające i zawiera - uzyskane przy wykorzystaniu swobody twórczej - swoiste cechy osiągnięte dzięki indywidualnemu wkładowi pracy twórczej autora. Jednakże granice indywidualnego ukształtowania dzieła technicznego są znacznie węższe przy dokumentacji dla celów produkcyjnych (wykonania urządzenia), a szersze przy dokumentacji dla celów informacyjnych lub sporządzanej w formie instrukcji obsługi lub opisów konstrukcji i działania urządzeń.

9. Wyrok SA w Poznaniu z 09.11. 2006 r., I ACa 490/06

Nie jest utworem w rozumieniu prawa autorskiego opracowanie stanowiące jedynie zastosowanie nawet wysokospecjalistycznej wiedzy technicznej, jeżeli jego treść jest z góry zdeterminowana obiektywnymi warunkami technicznymi oraz charakterem realizowanego (rozwiązywanego) problemu (zadania) technicznego.

10. Wyrok SA w Łodzi z 22.10.2014 r., I ACa 489/14

Wspólność prawa autorskiego powstaje ex lege z chwilą stworzenia wspólnego utworu (jego ustalenia). Utwór powstały w rezultacie współtwórczości jest przedmiotem wspólnego prawa autorskiego niezależnie od tego, czy dają się w nim wyróżnić i wyodrębnić części stworzone przez poszczególnych twórców oraz czy części te nadają się do samodzielnej eksploatacji. Wspólne autorskie prawo majątkowe może również powstać na rzecz innych niż twórcy podmiotów. Wykonywanie autorskich praw majątkowych do utworu współautorskiego wymaga zgody wszystkich współtwórców.


[1] W obydwu regulacjach z 1926 r., jak i z 1952 r. wyróżniono umowę wydawniczą, jak i inne umowy prawa autorskiego (w tym w ustawie z dnia 29 marca 1926 r. o prawie autorskim, w rozdziale IV Przejście praw autorskich, uregulowano w art.33-46 umowę o nakład, w art.47-50 inne umowy o rozpowszechnianie utworów). Brak wyodrębnienia szczegółowych umów w obecnych regulacjach stanowi podstawowy niedostatek obecnej regulacji umów prawa autorskiego. Tak wskazuje Barta, Markiewicz, System prawa prywatnego, Tom 13, s., tak również P. Ślężak, Umowa o rozpowszechnienie filmu, s .78-79, E. Traple, Umowy o eksploatację utworów, s.19-20.

[2]  Jak wskazuje M. Kępiński [w:] SystPrPryw, T. 13, str. 472, strony mogą w umowie ukształtować  pola eksploatacji odmiennie niż zostało to określone w art. 50 PrAut. Wyliczenie pól eksploatacji ma charakter jedynie przykładowy. Jednocześnie strony mogą dokonać podziału ustawowego pola eksploatacji na subkategorie np. poprzez potraktowanie „zwielokrotnienia” (art. 50 ust. 1 PrAut jako kilku różnych pól, bądź połączenia kilku pól eksploatacji w jedno pole, np. zwielokrotnienia i wprowadzenia do obrotu (art. 50 ust. 1 i 2 PrAut).

[3] Wskazać jednak należy, że w wyroku SN 14.9.2005 r. oraz z 3.12.2008 r. SN uznał, że przepis art. 41 ust. 2 PrAut nie stoi na przeszkodzie stosowaniu przy wykładni umów o przeniesienie autorskich praw majątkowych oraz umów licencyjnych dla ustalenia objętych nimi pól eksploatacji reguł interpretacyjnych określonych w art. 65 KC. Także w wyroku z 5.3.2002 r. SN przyjął, że w sytuacji, kiedy zachodzą wątpliwości co do zakresu pól objętych zezwoleniem, należy się odwołać do zasady sformułowanej w art. 65 KC, więc zbadać zamiar i cel stron oraz kontekst faktyczny, w jakim zawierano umowę.

[4] Jak wskazuje M. Kępiński [w:] SystPrPryw, T.13, s. 476, skutek przejścia prawa powinien następować tylko z przyjęciem bez zastrzeżeń, gdyż w razie przyjęcia z zastrzeżeniem może nie dojść do ostatecznego odbioru dzieła przez nabywcę. Strony jednak mogą przewidzieć szczegółowe postanowienia w tym zakresie.

[5] Zgodnie z art. 55 PrAut, jeżeli zamówiony utwór ma usterki, zamawiający może wyznaczyć twórcy odpowiedni termin do ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie może od umowy odstąpić lub żądać odpowiedniego obniżenia umówionego wynagrodzenia, chyba że usterki są wynikiem okoliczności, za które twórca nie ponosi odpowiedzialności. Twórca zachowuje w każdym razie prawo do otrzymanej części wynagrodzenia, nie wyższej niż 25% wynagrodzenia umownego.  Roszczenia te wygasają z chwilą przyjęcia utworu. W przypadku, gdy utwór ma wady prawne, zamawiający może od umowy odstąpić i żądać naprawienia poniesionej szkody. W przypadku, gdy zamawiający nie zawiadomi twórcy w terminie sześciu miesięcy od dostarczenia utworu o jego przyjęciu, nieprzyjęciu lub uzależnieniu przyjęcia od dokonania określonych zmian w wyznaczonym w tym celu odpowiednim terminie, przyjmuje się fikcję prawną, że utwór został przyjęty bez zastrzeżeń. W tej samej chwili na zamawiającego przechodzą autorskie prawa majątkowe do utworu.

[6] Wskazać jednak należy, że SN uznał, że przewidzianą w art. 53 PrAut formą pisemną pod rygorem nieważności powinny być objęte postanowienia stron, określające przedmiot autorskich praw majątkowych. Niesporządzenie zapowiedzianego załącznika (zawierającego listę utworów, których miała dotyczyć umowa) oraz niewymienienie w żadnym postanowieniu dokumentu podpisanego przez strony jakiegokolwiek utworu spowodowało uznanie tych postanowień stron, które wskazywały na zamiar przeniesienia autorskich praw majątkowych, za nieważne z powodu niezachowania formy pisemnej (uzasadnienie wyr. SN z 14.9.2005 r., III CK 124/05, Biul. SN 2005, Nr 12, s. 8).

[7] Wskazać należy, że forma pisemna ma postać formy ad solemnitatem.

[8] Zdaniem J. Szyjewskiej-Bagińskiej istotnym postanowieniem umowy będzie zwiększenie zakresu praw przenoszonych na nabywcę, np. przeniesienie na nabywcę autorskich praw majątkowych na polach eksploatacji, które nie były znane w momencie jej zawierania, zmiana zakresu przedmiotowego umowy. Natomiast zmiana uzgodnień umowy, dotycząca innych jej postanowień, m.in. zmiany sposobu płatności wynagrodzenia z zapłaty gotówką na przelew bankowy albo podwyższenia wynagrodzenia twórcy, wymaga zachowania formy pisemnej wyłącznie dla celów dowodowych (art. 77 KC). Prawo autorskie red. Ferenc-Szydełko 2016, wyd. 3

[9] Wskazać również należy, że zgodnie z art. 99 KC jeżeli umowa przenosząca autorskie prawa majątkowe jest zawierana przez pełnomocnika, pełnomocnictwo do dokonania tej czynności wymaga również zachowania co najmniej formy pisemnej.

[10] Doktryna i orzecznictwo dopuszczają konwersję (inną kwalifikację prawną) nieważnej umowy przenoszącej autorskie prawa majątkowe na umowę licencji niewyłącznej obejmującej ten sam zakres praw. Umowa licencji niewyłącznej dla swej ważności nie wymaga zachowania formy pisemnej i może być zawarta w dowolnej formie. Ocena każdorazowo zależeć będzie od okoliczności danej sprawy (J. Barta, R. Markiewicz, w: Barta, Markiewicz, Komentarz PrAut, 2011, s. 369–370; M. Kępiński, w: System PrPryw, t. 13, 2013, s. 598; w tym wyr. SN z 25.11.1999 r., II CKN 573/98, Gl. 2005, Nr 2, s. 67; wyr. SN z 14.9.2005 r., III CK 124/05, Biul. SN 2005, Nr 12, s. 8). Inną koncepcję zaproponowali J. Barta i R. Markiewicz. Zgodnie z nią w przypadku zawarcia umowy, która z powodu m.in. braku zachowania formy pisemnej okazała się nieważna, eksploatacja dzieła przez kontrahenta następuje w ramach dorozumianego zezwolenia twórcy. Jest to jednostronne odwoływalne oświadczenie woli twórcy (lub jego następcy prawnego. Tak wskazuje J. Barta, R. Markiewicz, Prawo autorskie, 2016, s. 339–345).

[11] Tak wskazuje E. Traple, przyjmując, iż nabywca majątkowych praw autorskich dokonuje dalszego przeniesienia majątkowych praw autorskich na osobę trzecią. E. Traple, Umowy o eksploatację utworów w prawie polskim, Warszawa 2010, s. 138 i n.

[12]  Patrz także: glosa M. Stępień; patrz także orz. SN z 27.5.1926 r., I C 712/25, OSN 1926, Nr 1, poz. 84.

Poir

Publikacja współfinansowana ze środków Unii Europejskiej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój

Pliki do pobrania

Przeczytaj również

Tagi:

Treść jest dostępna dla zalogowanych użytkowników.
 
 
 
Nie posiadasz jeszcze konta?
Kliknij tu, aby się zarejestrować
 
Nie pamiętasz hasła?
Kliknij, aby ustanowić nowe hasło